سوز دل

آخر

 من که می دانم تویی دلیل بودنم چگونه بی خیالت لحظه ای سر کنم

ای افریدگارم و نه به قول شاعر " ای تو آفریده مرا " می خواهم بگویمت بگویمب که

" اگر چه دوست به چیزی نمی خرد مار را

به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست "

 میخواهم بیخیالت شم

 ..... چند بار داد زدم .... چندبار ناله کردم ....گریه کردم

وقت و بی وقت سراغت اومدم

یادته .....حتما یادته ...حتما یادته با همه غرورم چند بار نوشتم

"دوست دارم" ..... چقدر اشک ریختم و تو اشکام گفتم   "بدون تو من هیچم"

یادت نیست ...شایدم اصلا یادت نیست

حالا که تو این همه بی خیال من شدی ...انگار نه انگار " من ملک بودم و فردوس برین جایم بود "

منم می خوام بیخیالت شم ... بی خیال ...بی خیال بی خیال

بی خیال که دوستم نداری ...بی خیال که تحویل نمیگیری...

بی خیال که دوستت دارم ..بی خیال بیچاره دلم ...بی خیال بیچاره چشم ....

بی خیال ... تو همه چیز منی ...هستی من ...زندگی منی ...امید منی

تو ...تو ....تو ....

و من باز آمدم باز

تا بگویم برایت جقدر دل تنگم

تا بدانی چه اندازه بی تو بودن دردناک است و

عذاب آور

تا بخوانمت شاید مرا دریابی

دریابم دریابم

...

.....

......

_{دستان گرمت}

_{گام های استوارت}

_{قلب رئوفت}

_{کدام را سپاس گزارم}

 _{ای تکیه گاه لحظات سخت زندگیم ... هیچ واژه ای نیافتم که عمق احساسم را بیان کند فقط اینکه}

دوستت دارم دوستت دارم ای مهربان ترین پدر

دست هایم    پاهایم   هر دو به میخ شده اند  .... دنیا مرا به خود گرفته است

حتی اندکی به سویت نتوانم ره یافت

روحم در این چار میخ اسیر شده است ...راهی نیست روح بیچاره من از این چارمیخ رها گردد

دردش دارد از پا در می آوردم ... دیگر تحملش ندارم

کسی نیست مرا رهاند از این بند

"این جا همیشه خاموش است

چراغی بیاور  "

تو که می دانی چه راحت از هم می پاشم  

اینگونه  میازمایم

اینگونه میازمایم

"سینه تنگ من و بارغم او هیهات

مرد این بار گران نیست دل مسکینم "

و نه شاید

تو خود را پنهان نمودی ...